KyraCoacht
by Kyra Stefels on November 1st, 2016

Het klinkt zo eenvoudig: ieder zijn plek.

En hoe doe je dat dan? Je plek innemen, een ander zijn plek laten innemen? Het heeft te maken met grenzen bewaken, voelen dat je er mag zijn, dat je een grens mag aangeven, dat je mag gaan staan voor wat je vindt en ook dat je een ander ruimte kan geven om zijn of haar grenzen aan te geven en zijn of haar mening te geven.

In ieder traject, particulier of zakelijk, komt dit thema terug. Het is een universeel thema dat gaat om geven en nemen, om veiligheid ervaren, om jezelf te mogen zijn en deep down de behoefte van ieder mens om zichzelf te willen zijn met mooie kanten en ook de schaduwzijde.

Waar het botst, daar vonkt het! Wellicht cliché maar bij die mensen in je omgeving, privé of zakelijk, heb je het meest te halen. Ook ik loop daar tegen aan. Hoe komt het toch dat de irritatie bij bepaalde personen zo hoog oploopt? Wat maakt nu dat het zo lastig is voor mij om hier dan toch door te ademen?

Pas op het moment dat de emmer bijna overloopt, gaat het lichtje branden: die eigenheid, het volkomen ongeremd zijn in het geven van hun mening, het volledig gaan voor hun eigen doel, het niet stilstaan bij wat een ander zou willen.... het is mijn andere pool. En ik vind daar wat van.

En dan komt er rust, meer rust. Dat is wat het is, en ik heb daar wat te halen, wat te leren. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Ik leer hier weer mijn grenzen te voelen en aan te geven, mijn plek in te nemen. Ik leer hier ook om mensen in hun waarde te laten, het is wat het is. Zij doen het op hun manier en hebben ook bij mij wat te halen: duidelijkheid, een inzicht in wat anderen zouden willen, dat meer wegen naar Rome leiden.

En de kunst is dan om toch samen in Rome aan te komen, het is zo'n prachtige plek!

by Kyra Stefels on February 26th, 2016

Wat is dat toch, met onszelf niet bovenaan ons eigen lijstje kunnen zetten.

Zo vanzelfsprekend eigenlijk en toch zo moeilijk. Hoe vaak merk ik zelf dat ik weer ergens onderaan mijn eigen lijstje bungel. Dat ik weer ben opgegaan in de drukte van alledag en alle logistieke schema's van werk en gezin.

Hoe vaak merk ik zelf dat ik het welbevinden van anderen als excuus neem om niet goed voor mezelf te zorgen. Want ik zorg toch goed voor de mensen om mij heen, en dus is er geen probleem.

En als dat dan even een tijdje zo is gegaan, komt gelukkig toch de vraag: en ik dan? En nog een keer: en ik dan? En nog een keer: EN IK DAN? En bij die derde of vierde of vijfde keer als ik mezelf de vraag in hoofdletters stel, komt er ook een antwoord. Van binnenuit.

Ja! Ik mag ook iets willen. Ja! Ik mag ook iets vinden! En ja! Ik mag er ook zijn. En daarmee komt dan weer de ruimte, voor mezelf en ook voor alle anderen waar ik zoveel van hou. Het begint en eindigt als altijd weer bij mezelf. Als ik goed voor mezelf zorg, heb ik de ruimte om goed voor anderen te zorgen. Als ik aardig ben voor mezelf, heb ik de ruimte om aardig te zijn voor de mensen om mij heen. Als ik niet zoveel hoef van mezelf, heb ik de ruimte om anderen meer te laten zijn.

Zo vanzelfsprekend en toch zo moeilijk. Me, myself and I, daar begint het mee en daar eindigt het mee. Fijn om te weten dat ik het zelf in de hand heb.
 

by Kyra Stefels on October 23rd, 2015

De laatste tijd werd ik weer getriggerd door allerlei mooie initiatieven, ideeën en vragen. Zoveel dingen om te doen, zoveel mogelijkheden, zoveel paden, zoveel mooie mensen. En wat ga je dan doen? Wat ga ik dan doen? Wat doen de mensen om me heen en hoe doen ze dat dan?

Dat waren de vragen waar ik mee aan het stoeien was. Wat maakt nou dat ik opeens weer open sta voor al die nieuwe dingen? Dat ik weer zoveel potentieel zie in van alles om me heen? Is het omdat ik die dingen allemaal echt wil gaan doen? Is het het enthousiasme voor nieuwe dingen dat ik dagelijks bij mijn eigen kinderen zie? Het ongeremd gaan voor alles wat leuk lijkt? Zonder na te denken over wat handig en haalbaar is?

Of is het ook een stukje mezelf laten verdwalen om niet te doen wat ik zo mooi, waardevol en daarmee ook zo spannend vind? Volg ik een dwaallichtje door een bos dat ik zelf aan het creëren ben? En waar kom ik dan uiteindelijk uit? Moeilijke vragen, zeker als je ze in je eigen hoofd aan het oplossen bent...

En dan word ik weer zo blij van mijn intervisiegroep. Die samen met mij en ik met hen, op zo'n avond weer eens de vragen uit het hoofd op tafel leggen. Wat wil je nou eigenlijk echt, is dan de vraag die uiteindelijk overblijft. En het antwoord op die vraag heeft geen 100 nieuwe ideeën nodig, maar rustig bij mezelf zijn, voelen wat er leeft in mijn hoofd en mijn lijf en dan eens diep ademhalen. 

Dan blijft er over wat ik eigenlijk al wist en dat geeft rust en richting.
Wat liever zijn voor mezelf, tijd nemen en de successen vieren met de mensen om me heen.

 

by Kyra Stefels on June 19th, 2015

Op eigen benen staan en anderen op eigen benen laten staan.
Wat een uitdaging!

Het liefst bescherm je je kinderen zoveel mogelijk. Wil je de pijn voor ze wegnemen en voorkomen dat ze überhaupt gekwetst worden. Tegelijkertijd besef ik ook dat ze zonder pijn en kwetsing niet groter worden, dat ze niet groeien als ze niet mogen leren van hun eigen fouten. En dan balanceer ik weer op dat dunne koord. Waar doe ik het wel en waar laat ik het los? Waar ga ik op de barricades en waar laat ik ze hun eigen gevechten aangaan?

En dat zegt ook iets over mij en mijn geschiedenis. Hoe ik alles zo graag goed wil doen, dat ik zo makkelijk naar binnen trek om te zien wat mijn aandeel in iets is. Een mooie eigenschap voor een coach, reflecterend vermogen, maar soms staat het ook in de weg. Dan moet ik de conclusie trekken dat het niet om mij gaat, dat ik in iets helemaal geen aandeel heb, dat ik door het op mezelf te betrekken de ander de ruimte ontneem om te kunnen groeien, te mogen worstelen en zelf boven te mogen komen. 

Coaching en mijn kinderen zien opgroeien hebben soms zoveel raakvlakken. In beide gevallen heeft de ander ruimte nodig om zijn eigen ontwikkeling te kunnen doorlopen. In beide gevallen, schep ik een veilige bedding waar vanuit dit mogelijk is. In beide gevallen zeg ik: "ga maar en ik ben hier als je me nodig hebt". In beide gevallen bepalen ze zelf hun doel en en loop ik met ze mee. En als dat dan lukt, wat een kado!


by Kyra Stefels on March 26th, 2015

Hoe doe ik dat toch? Het is iets dat ik me iedere keer weer afvraag als ik weer hetzelfde paadje opgewandeld ben.

Zo herkenbaar, voor mezelf in ieder geval wel inmiddels. Ik ben vastbesloten om het vanaf nu anders te gaan doen, neem ik me dan voor. Ik ga niet afwachten, ik ga niet boos worden, ik ga rustig blijven en humor gebruiken. Heel  vaak lukt het wel, en vaak ook weer helemaal niet.

Te laat kom ik er dan achter dat ik toch weer op dat ene vertrouwde paadje wandel met alles wat daarbij hoort. Ben ik er toch weer ingetuind toen mijn dochter de discussie opzocht, heb ik toch weer ingestemd met die ene vergadering, terwijl ik eigenlijk bedacht had dat het deze week echt niet handig uitkomt. En hoe komt dat dan dat ik toch weer dat paadje bewandel?

Ook daar heb ik inmiddels woorden en beelden bij. Zoals wij allemaal kom ook ik uit een gezin met een vader, moeder, broer en zus. En ook zij komen weer uit een familie met een vader, moeder, broers en zussen, enzovoorts. En omdat dat zo is, hebben we bepaalde dingen geleerd op een bepaalde manier te doen. Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen: "ja maar zo doen wij dat nu eenmaal (niet)". Niet goed, niet fout, maar zo heb ik het meegekregen.

En daarom lukt het me af en toe nog steeds niet om nee te zeggen tegen die ene vergadering, of ga ik toch weer de discussie met mijn dochter aan. En daarom ben ik dan ook zo blij als het me wel is gelukt om op de bank te gaan zitten met een boek en een kop thee en er ook daadwerkelijk van te genieten!

Stap voor stap ben ik onderweg, net als wij allemaal. Soms het ene paadje en soms het andere. Vaak een bekend paadje en soms ook weer helemaal nieuw. Wat een tocht!